Ik ben Kelly, geboren in 83, mama, belg, plusmama, lief, vriendin, dik, 1m83, koppig, lief, blond, bleek, vegetariër, hele gevoelige en droge huid, eigenwijs, veel lichaamshaar (ook op plaatsen waar je het niet voor mogelijk houd), broze nagels, grote voeten, eerlijk, realistisch, dierenvriend, etc….

Tijdens mijn geboorte was ik 55cm lang en woog ik 3 kg 360. Niet te licht en ook niet te zwaar. Zo was het ook tot mijn 9 jaar. Lang en tussenin.
Rond mijn 9de jaar veranderde dat. Eten werd heel belangrijk voor mij. Het bracht me troost. Het bracht me rust. Rond deze leeftijd ben ik beginnen te beseffen dat mijn neef me seksueel misbruikt heeft als klein meisje. Nog kleiner dan ik toen was. Dat was ook het begin van een traumatische jeugd. De details ga ik je besparen. Ik heb eten lang als troost ervaren. Ik at om even niks te voelen.

Toen ik 19 jaar was en 160 kg woog, besloot ik om een maagverkleining te laten doen. Daar droomde ik al van toen ik 16 jaar was en 135 kg woog. De operatie verliep vlot. De begeleiding voor en na trok op niet veel. Een jaar en half later was ik 72 kg lichter en woog ik 88 kg. Nu kon mijn leven eindelijk beginnen! Maar er was niks verandert. Mijn leven was hetzelfde. Alleen was ik vermagerd en een hoop huid te veel in de plaats gekregen. Ik was nog steeds even onzeker, verlegen, en had een enorm slecht lichaamsbeeld. Ik wou onzichtbaar zijn. Na mijn operatie ben ik door de jaren heen terug verdikt. Ongeveer 35 kg. Dus, na een maagverkleining kan je terug dik worden. Gewoon verschillende keren overeten et voila… Spijt van mijn maagverkleining heb ik niet. Toen was dat voor mij de beste oplossing. Nu weet ik inmiddels dat het overeen komt met een crashdieet. Na een maagverkleining moet je ook de rest van je leven op dieet, want anders kom je terug bij. Spijtig dat maagverkleiningen veel gepromoot worden. Precies of dat is de enige oplossing. Precies of alle dikke mensen moeten uitgeroeid worden. Net of dikke mensen mogen niet bestaan. Wel, fuck it!!! Daar ben ik het niet mee eens.

Op mijn 23 jaar werd ik mama. Daardoor zijn mijn ogen deels open gegaan. Geleidelijk begon ik te beseffen dat ik in een diepe depressie zat. Al jaren…Daar ben ik ook uitgeklommen. Stilletjes aan… Dat duurde ook verschillende jaren. Beslissing na beslissing genomen. Belangrijke beslissingen dat niks met mijn gewicht, uiterlijk of mijn lichaam te maken hadden. Tot wanneer ik op een dag, 28 jaar ongeveer, wakker werd en moest vaststellen dat mijn depressie weg was. Dat mijn leven zo moeilijk ging, kwam door mijn moeilijke jeugd. Terwijl ik al de misserie in mijn leven jarenlang geprojecteerd had op mijn gewicht, op mijn dik lichaam.

Nu voel ik me goed in mijn vel. Ik ben 36 jaar en dik. Ik schommel nu tussen maat 48 en maat 50.
Eén van de redenen dat ik me nu goed voel in m’n vel is body positivity! Toen ik dat ontdekte… Wauw!! Wat een openbaring! Tess Munster, nu Tess Holliday, was de eerste vrouw dat ik ben gaan volgen op social media. Zij is dik. Toen dacht ik voor het eerst; mijn lichaam is wel oké. Er is niets mis mee. Het is alleen maar dik. Dat is zo!

Na jaren online mee te lezen via sociale media, heb ik eindelijk besloten om er actief iets mee te doen. Mee actief in discussies, een blog en last but not least; mijn opleiding bij Danielle.
Nu ben ik body positivity coach. ‘Vetjes hier en daar’, mijn coachpraktijk, is mijn kindje! Mijn missie; zoveel mogelijk dikke vrouwen te begeleiden om van dat mooie dikke lijf te leren houden. Het te accepteren. Het neutraal maken. Niet belangrijk. Dikke vrouwen kunnen en mogen anno 2019 nog steeds niet gelukkig zijn. Want, dik en gelukkig kan echt niet!! Nogmaals; fuck it!!

Side note; Ik heb nog steeds momenten dat ik me minder voel. Dat ik een slechte dag heb. Soms zelfs meerdere. Maar dat is oké. Ik weet dat ze weer voorbij gaan. Soms lijkt het alsof je altijd happy met je lichaam moet zijn. Dat is niet realistisch. En ook niet menselijk.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie